de meest heldere ster in mijn duisternis

Chloë Cousaert

Vraag mij naar mijn favoriete spelletje en het antwoord zal zijn ‘ik zie ik zie , wat jij niet ziet’. Ik zie een dure kostuumvest, gepaard met een onbetaalbare glimlach. Ik zie een zilveren ring, gedragen door een gouden man. Ik zie twee open armen, al wachtend tot ik mij in ze sluit. Ik zie de schittering van de zon op azuurblauwe wateren, weerspiegeld in ogen eens zo stralend, nu zo dof.

Mijn blik dwaalt af naar een duistere hemel opgeklaard door duizenden fonkelingen. “Ik zie ik zie, wat jij niet ziet.”
“Schittert het?” Vraag je mij nieuwsgierig. Waarop ik ja antwoord.
“Is het een ster?” Aan jouw glunderende wangen kan ik de zekerheid van een overwinning aflezen. En met een verborgen droefheid plaats ik de kroon op jouw hoofd. “Ja, en ik noem hem mijn papa.”