ik dacht dat je zoals zwart goed
dat je veel wast
uiteindelijk zou verbleken

maar zo vaak al liet ik je
met tranen tollen in mijn hoofd
en je blijft altijd even zwart

palindroom waarin ik dool
nooit geraak ik uit je, dood
op het einde ben ik altijd weer

bij het begin

er gaat geen dag voorbij
dat ik niet denk waarom toch waarom
en meer nog soms denk ik

er gaat geen dag nog voorbij
het kind is al lang weg
maar de schommel zwiept nog

 

| Maud Vanhauwaert