voor altijd mijn kind

– Kristien Rocha-Severs, Beersel
voor Steven (9/07/2002 – 27/09/2005)

Ik raak zijn blauw geruite hemdje aan. Ik streel het stofje, verlangend naar mijn kind dat er niet meer is. Ik ruik eraan. Maar zijn lekkere geurtje is weg. Voorgoed.

Door een waas van tranen kijk ik naar het hemdje in mijn handen en zijn kleertjes in de kast. Hoe kan ik? Hoe ga ik? Wat moet ik doen?

Mijn handen! Wat een inzicht, wat een troost. Mijn handen hebben hem vastgehouden, geknuffeld, gestreeld, verzorgd, getroost, gekieteld, omarmd. Mijn handen heb ik steeds bij me, elk moment, tot mijn laatste dag op aarde.

Ik kijk naar zijn spulletjes, dan naar mijn handpalmen. Die zijn veel intiemer.

Beetje bij beetje helpt dat me om meer en meer dingen los te laten.
En als ik het moeilijk heb en mijn kind intens mis, dan zijn er mijn handen.
Troostende herinneringen, onzichtbaar voor anderen, maar zo intiem en echt.