nagedachtenis

– Felix Sandon, Mechelen

Als je er niet meer bent,
dan v e r s t r o o i ik je bezittingen
zoals je as.

De zwerver die ligt te tokkelen
buiten aan ’t station,
zal zijn geld ontvangen
in jouw trouwe hoed.

Je jas, die zie ik elke dag
voorbijrijden naar de fabriek,
je fiets beschermend
tegen de regen.

Je horloge zal een kind aanleren
hoe kostbaar tijd soms is,
je trui zal dan armen warmen
en schouders om op te steunen.

En als je heel goed kijkt in ’t bos
dan zie je waar je schoenen
de hond hebben uitgelaten.

Want jij wil zo graag leven,
en dan wil ik ervoor zorgen
dat je dat altijd kan blijven doen.