Rien à déclarer

Vertrekken, nu

Uit onze thermoharde glasvezelkabinetten
kruipen onze polyester huid lozen bij het vuilnis
de verdraagzaamheid uit onze schoenzolen schoppen
wat hiërarchisch staat met de grond gelijk een muiterij
van het ontkennen elke autoriteit doofstom onderlijnen
bespotten en schofferen in iedereen evenwaardig
weerzin wekken een spoor van laaghartigheid
over het afgeleefde tapis plein

Niets meenemen niets achterlaten zonder woorden
zeggen het is over en uit, mannen vervloeken en vrouwen omhelzen
een laatste keer voorlopig zonder iemand te volgen ongezien
uit het blikveld van de binair geschoolde medemens verdwijnen
tot niemand ons nog durft te herkennen

Onderweg spuwen op alles dat ons werd aangeleerd
en vergeten, eerst het tellen en het redeneren in ja en nee
dan het schrijven lezen spreken het luisteren het zwijgen
zonder schreeuwen onze stem verliezen met dichtgeknepen strottenhoofd
zonder vingers of koorden om de hals het woord in stilte verhangen

Vergeten hoe te dansen te lopen rechtop te staan, vergeten hoe
we in de lege ruimte tussen twee blikken geen vorm weten te verzinnen
voor onze jeukende handen, onze woede bekoelen op wat beweegt
het licht in de wind slaan, kop vooruit in de val van haastig vertrek

Vrijmoedig voorbijgaan dit ogenblik van puinhoop verzuimen
dat er zoiets bestaat als een jeugd of een droom onze donkerste deugd
omlijven de wil om niets te delen niets te bewijzen
geen geschiedenis te schrijven met ons frêle onderstel
rennen neervallen bederven ontbinden
en ontwaken

– Max Greyson