Ima Javis – Londen

‘Happy birthday, dear Ima’

Een origineel alternatief voor de hectische drukte in een wereldstad is een… bezoek aan een Victoriaanse begraafplaats. Daar ben ik ongewild getuige van een origineel eerbetoon aan een Londense kunstenares. Zou het ritueel ook bij ons een kans maken?

Op een zondagmorgen, enkele maanden geleden, sta ik aan de toegangspoort van ‘Brompton Cemetery’. Knipperend met de ogen, bescherming zoekend tegen de zon, neem ik de omgeving in mij op. Op een steenworp van het stadion van F.C. Chelsea stap ik het meer dan 40 hectare groot domein binnen. Eekhoorntjes stuiven weg, kraaien troepen samen op het grasperk.

Hun gekras wordt met de regelmaat van de klok overstemd door de passagiersvliegtuigen die boven deze Londense buitenwijk hun landing richting Heathrow inzetten.

Nieuwsgierig ontcijfer ik de teksten op de meestal met onkruid overwoekerde zerken. Ik laat mijn verbeelding de vrije loop tijdens de ontdekkingstocht van dit fascinerend stenen archief.

Deze tastbare herinneringen aan dierbaren staan in schril contrast met het afscheid van mijn overleden ouders. De as van pa werd uitgestrooid op Hoog-Kortrijk, de urne van ma werd in het voorjaar in de Noordzee voor Oostende neergelaten. Dwarrelend in de wind of voortgestuwd door de golfslag zijn ze aan een oneindige reis begonnen.

Toch blijf ik niet in gedachten verzonken. Een ongewoon tafereel aan de zijkant van ‘Brompton Cemetery’ wekt mijn aandacht. Ik herken de netjes uitgedoste bezoekers die even voordien in twee groepjes aan de parking van de begraafplaats arriveerden. Ze begroeten elkaar hartelijk. Handdrukken en klapzoenen worden uitgewisseld. Ik hou me discreet op de achtergrond en merk hoe ze een kring rond een grafsteen vormen. Iemand begint te praten. Een oudere, grijze man, enkele jongere vrouwen en wat kinderen luisteren aandachtig. De gastspreker toont een foto tijdens zijn toespraak. De loeiende straalmotoren maken het onmogelijk om wat op te vangen.

Tot enkele flarden teksten komen overgewaaid. Het gezelschap heeft vol overtuiging ‘Happy birthday, dear Ima’ ingezet. Na het verjaardagsliedje nemen de familieleden in stilte afscheid.

Ik zet mijn wandeling verder, maar kan na enkele minuten mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Het kost enige moeite om op het recenter gedeelte van de begraafplaats de plek van de ongewone reünie terug te vinden. Tot ik een met bloemen bezaaide grafsteen ontdek.

‘Ima Javis – 2008 – sculptor, designer’ kan ik ontcijferen. Haastig krabbel ik die woorden op een stukje papier. ‘Thuis zal ik in een oogwenk dankzij Google het verhaal van de beeldhouwster ontcijferen’, flitst het door mijn hoofd. Achteloos berg ik het papiertje op.

Overwoekert onkruid ook mijn herinneringen? Nergens vind ik sindsdien op het wereldwijde web een spoor van Ima terug. Het verjaardagslied voor de kunstenares blijft wel in mijn geheugen hangen. Dit heb ik niet gedroomd. Stilletjes, en toegegeven een beetje vals, zal ik voortaan ‘Happy birthday’ voor mijn ouders zingen aan de speciale muur bij de strooiweide op Hoog-Kortrijk en op de dijk van Oostende, turend naar de gele boei, dobberend in de zee.

? – 2008

Philippe Moerman