Hilde Bury – Wetteren

Ik herinner me zo goed de dag dat papa ons vertelde dat je kanker had. We zaten op een strand in Frankrijk. Hij in het midden. Sofie en ik elk aan een kant van hem. Daarna reden we in één ruk naar huis. Naar jou. Een rit van acht uur. We stopten niet.

 Twee jaar later was het gedaan. 27 maart 2004. Het is al twaalf jaar geleden. Soms lijkt het gisteren, soms lijkt het een eeuwigheid. Omdat het allemaal zo onwezenlijk was en nog altijd lijkt.

 Je was veel te jong. Het was veel te vroeg. Ik vind het zo jammer dat ik je niet langer en beter heb mogen kennen. Ik vind het zo jammer dat mijn vriend jou nooit zal kennen. Dat mijn toekomstige kinderen jou nooit zullen kennen.

img_7210

 Jij was zo’n mama die kinderboeken las om ervoor te zorgen dat je mij alleen maar goeie boeken zou aanraden. Jij was zo’n mama die het niet erg vond dat ik op een bepaalde leeftijd alleen maar jongenskleren wou dragen. Integendeel, ik was jouw stoere meid. Jij was zo’n mama die het leuk vond dat ik eigenwijs was en soms zelfs betweterig. Je noemde me liefkozend “wijsneus”.

 Jij was mijn mama en meteen ook de beste mama van de hele wereld. Dat vindt iedereen van zijn mama, natuurlijk, maar in dit geval is het ook echt zo. Vraag maar aan mijn zus.

8/11/1955 – 27/03/2004

Lisa Dierickx