Xenia Goderis – Lovendegem

It’s got to be-e-e-e-e-e-e perfect, it’s got to be-e-e-e-e-e-e worth it, yeah
Too many people take second base, well I won’t take anything less
It’s got to be-e-e-e-e-e-e, yeah, pe-e-e-e-e-erfect

‘Perfect’ van de groep Fairground Attraction. Een hitje uit 1988. Dat heb ik allemaal maar later geleerd. Voor mij is het voor altijd het nummer waarbij ik aan Xenia denk. Luidkeels zingend aan de ingang van de campus Goudstraat in Gent.

2007. We waren allemaal eerstejaarsstudenten in een kleine klas muziekleerkrachten-in-spe. Onwennig geschuifel tussen tieners die niet goed wisten wat hen te wachten stond. Er was er maar eentje nodig om het ijs te breken. Een maand later waren we allemaal ontdooid.

Xenia was fantastisch knettergek. Ze tekende, altijd. In een hoekje van de cursus, of gewoon op de arm van diegene die naast haar zat. Ze zong, overal. ’s Morgens vroeg, als we nog allemaal wakker moesten worden. Of ’s avonds laat, als we eigenlijk allemaal al lang hadden moeten vertrekken. Onder het afdak van de fietsenstalling of recht in onze oren. Ze sleurde iedereen mee in een draaikolk van enthousiasme. Het leven was een spel, eentje dat ze zelf regisseerde en naar haar talenten omzette.

19 november was de laatste keer dat we haar zagen. Na de les reed ze weg, met de immer rode helm op haar hoofd. Zingend, uiteraard. Ze keerde nooit meer terug.

De dagen erna zijn wazig. Uit de les gehaald worden met het slechte nieuws. Een kamer vol kaarsen, vol mensen die haar in enkele maanden tijd zo goed leren kennen hadden.

We schreven een nummer voor je, omdat dat de juiste manier was om aan jou te denken. We kropen allemaal dicht bij elkaar, een hechte bende die elkaar jarenlang niet zou loslaten.

Facebook bestond nog niet. Het enige wat mij nog af en toe aan je doet denken, zijn je gedichten. Uit het boekje, Xenia, dat je mama en papa na je dood uitbrachten, wist je dat? De grootste ode die ze aan jou konden geven. Het staat in onze boekenkast. Ik neem het te weinig vast.

Het vinden van een punt
is als het zoeken naar een weg
Alleen heersen, op zoek zijn naar jezelf
om dan tot conclusie te komen
dat alleen een oogwenk
het leven vindt.

Of avonden vol muziek. Mensen die jaar na jaar aan je blijven denken, door te doen waar jij je zo goed bij voelde.

En het gebeurt af en toe dat de radio die in de buurt opstaat, Fairground Attraction begint te spelen. En dan sta ik weer – heel even – helemaal terug onder het afdak van de fietsenstalling.

11/10/1987 – 19/11/2007

Sven Sabbe