Wouter Vancraeynest – Deerlijk

Wie was Wouter?

Wouter Vancraeynest werd op 9 september 1978 geboren, als de zoon van Gaby en Rita Boone.

Ik heb Wouter gekend als klein jongetje, dat met zijn papa en mama naar de brandweerkazerne kwam.

Zoals veel kinderen voelde ook hij zich aangetrokken tot die grote rode brandweerwagens.

Hij kon alles zo bewonderen en had alles gezien van ‘pomp tot slang’, van ‘spuitlans tot helm’. Algauw stond vast dat hij in de voetsporen van zijn papa zou treden.

Na zijn studies trad hij in 1997 als vrijwilliger toe tot de brandweer van Deerlijk. In 2002 begon hij als beroepsbrandweer in Gent. Brandweer en dienst 112 werden de rode draad in zijn leven.

In Gent werd hij ambulancier – brandweerman zoals in Deerlijk. Zo kwam hij regelmatig op de spoeddienst van het Jan Palfijn ziekenhuis in Gent. Daar leerde hij zijn vriendin Malaika kennen.  Na één jaar samenwonen in Gent, besloten zij om in Deerlijk te komen wonen. Zo kon hij het korps waar alles was begonnen blijven dienen.

Wouter Vancraenest

Wouter beklom de ladder tot 1e sergeant. Verder volgde hij nog verschillende cursussen, waarvoor hij met glans slaagde. Ook die van officier. Jammer genoeg heeft hij nooit geweten dat hij hiervoor ook geslaagd was.

Als Wouter iets wou bereiken, dan ging hij er altijd voor. Hij was een peiler voor beide korpsen.

Als je aan Wouter iets vroeg, en je kreeg als antwoord ‘okido’, dan mocht je er zeker van zijn dat hij er zijn schouders onder zette om alles tot een goed einde te brengen. Dit stopwoordje was gekend door zowel zijn collega’s van Deerlijk als die van Gent.

Bij brandweer Gent was hij ook lid van het RED-team. Dit is een team dat werkt op hoogte, hangend aan touwen en harnas. Ook werd hij verantwoordelijke voor het helpen inrichten van de nieuwe wagens voor de dienst 112.

Ook in Deerlijk hielp hij mee met de inrichting van de ambulance en reddingswagen, een beetje zoals een binnenhuisarchitect. Met het eindresultaat was hij altijd tevreden. Maar hij stond niet graag in de spotlights, hij bleef liever op de achtergrond.

Op interventies was Wouter altijd kalm en rustig. Plichtsbewust deed hij zijn job. Hij had ook oog voor zijn collega’s zodat zij hun taak veilig konden uitvoeren. Want voor hem ging veiligheid voor alles.

Wouter was ook iemand die zich inzette om computer, telefonie en het radionetwerk ASTRID te helpen uitbouwen. Soms zei Malaika lachend: “Astrid is je tweede vriendin, nietwaar?”. Hij was ook lesgever radiofonie in het opleidingscentrum Wobra West-Vlaanderen en Medov Oost-Vlaanderen voor de diensten, brandweer, ambulance en mug-teams. Ook daarbuiten ging hij naar verschillende brandweerkorpsen, zoals Sint-Niklaas.

Alle documentatie over brandweer, ambulance, kledij en veiligheidsmateriaal kon je bij Wouter terugvinden. Zo bleef hij up-to-date van alle nieuwigheden.

Na al zijn bezigheden in Deerlijk en Gent hield hij ook van ontspanning. Hij ging vaak met de collega’s naar de klimmuur in de transfo, waar hij genoot toen hij zag dat ze van klimmen nog niet veel kaas hadden gegeten. De ene had ook al wat meer hoogtevrees dan de andere.

Hij genoot er ook van om samen op reis te gaan met Malaika. Zo hebben zij  Nieuw-Zeeland, Namibië, Portugal en andere landen bezocht. Ook skiën  was zijn passie. Maar kamperen was dan weer helemaal niet zijn ding.

Maar Wouter kon ook van kleine dingen genieten, een etentje, een glaasje wijn, een film, een wandeling en een crèmeke.

Ik heb geprobeerd u voor een stuk mee te nemen in het leven van Wouter. Zijn passie, hobby en werk.

Een medemens helpen was ‘zijn leuze’.

Wouter, je was een bijzonder iemand.

De mensen die je hebben gekend, kunnen dit beamen.

09/09/1978 – 26/11/2011

Karl Vannieuwenhuyze